Dzień czwarty....

Magda: 

 "Kolibry, choć są takie malutkie, mają ciężkie życie."

Zuzia W.:

"Muszę zaufać. 

Strach nie jest niczym wstydliwym.

Jestem coraz bliżej nieba."  

Żaneta:

  "Nie martwmy się o lot, unieśmy w górę skrzydła i czekajmy na podmuch wiatru. 

On wskaże nam tor, uniesie do chmur."

Marysia:

"Łapiemy coraz większy wiatr w żagle. 

Dodanie nowego elementu do znanej kompozycji nie jest takie proste. 

Ile należy dać z siebie by coś uzyskać? Czasami to kwestia przypadku, a czasami naprawdę ciężkiej pracy."

Ola:

"Chciałabym być kolibrem, aby zawsze móc oderwać się od ziemi. 

Ewolucja jeszcze nigdy nie przebiegała tak szybko."

Julia:

"Kroczku, zaprzyjaźnij się z teorią względności, nie bądź samolubny.

Chciałabym być ptakiem, jestem ćmą, dążę do bycia motylem."

Monika:

"Teoria względności w małym palcu."

Ola:

"Teatr uczy fizyki lepiej niż szkoła."

Żaneta:

                   "Czyżby dźwięk ciszy i słodycz bólu powoli odnajdowały drogę w moim krwiobiegu."

Oskar:

 "Gdy.... nie mam weny. Ale najważniejsze, że latałem jak ptak."

Dzień trzeci....

Kinga:

"Jesteśmy motylami i śpiewającymi o poranku ptakami."

Łukasz:

"Podobno gdy człowiek zamknie oczy to lepiej myśli. Spróbowałem. Nie działa.
Więc użyłem mojej tajnej broni- mózgu. Ale to też nic nie dało.
To takie trudne przelać uczucia na kartkę. 

Czy to tylko kwestia chęci?"

Ola:

"Nie łatwo jest udawać przejeżdżający tramwaj."

Żaneta: 

"Świat się zatrzymał a ja razem z nim. Pojawiły się spokój i wewnętrzna harmonia. Porozrzucane po kącikach mojej głowy kawałki powoli układają się w spójną całość."

Ola:

"Cisza także jest melodią."

Monika:

"Bycie melodią nie jest moją mocną stroną."

Drugi dzień warsztatów

Magda P.:

Wszystko jest wspólne. Chcę latać.

Monika:

Gdy zaczęliśmy ćwiczenia fizyczne jedną z moich pierwszych myśli było: "Przecież ja nie dam rady". lecz z minuty na minutę odkrywałam w sobie coraz więcej wewnętrznej siły, a gdy przepychaliśmy się stwierdziłam, że bardzo chcę przełamać granicę swojej wytrzymałości.

Po zajęciach byłam bardzo zadowolona i nic nie umiało mnie zdenerwować. Pozytywna energia bijąca od wszystkich uczestników jest nieprawdopodobna i motywuje do ciągłej pracy.

Marta:

Gdy zapisywałam się do grupy teatralno-akrobatycznej przerażało mnie słowo akrobatyczna. Pomyślałam sobie wtedy: "Boże, ja nawet przewrotu nie zrobię." Jednak nie żałuję, że tu przyszłam i pomimo bólu łydek jestem szczęśliwa.

Magda:

Pomimo zmęczenia jestem szczęśliwa. Czuję się przytłoczona po zajęciach bólem łydek. Chorea jest lekarstwem dla duszy.

Zuzia W.:

Powoli pokonuję lęk wysokości. Rozwijam skrzydła. Z góry wszystko wygląda inaczej.

Żaneta:

W zaklętym labiryncie kwadratów gubię się. Uwierzyłam, zaufałam i niemożliwe stało się możliwym- pofrunęłam. I AM THE SOUND.

Filip:

Trzeba zacząć ćwiczyć. Skrajne wyczerpanie.

Zuzia W.

Nie ma tutaj czasu ani miejsca na chwilę słabości. Wierzę w siebie. Dam radę.

Monika:

Zahipnotyzowani, zagubieni w czasie, skupieni.

Rozwinięcie skrzydeł, obniżenie lotu.

Tętno, puls, serce.... żyję!

Aisza:

Podobno sztuką jest być najszybszym z najszybszych. Dziś doszłam do wniosku, że o wiele trudniej jest być najwolniejszym z najwolniejszych.

Ola:

Staliśmy się żurawiami.

Zuza S.

Po co stać z założonymi rękami, kiedy można żyć bardziej?

Kinga:

Ziemia wygląda naprawdę pięknie od strony gwiazd.

Łukasz:

Pojedynczo jesteśmy zagubionym wróblem, razem tworzymy klucz żurawi na niebie. Osobno jesteśmy tylko liściem na ziemi, wspólnie tworzymy las.

ĆWIRU, ĆWIRU!

Ola:

Zaufaj mi. Nie upuszczę Cię.

Kinga:

Bolą mnie ramiona. Chyba przebijają się przez nie skrzydła.

Marta:

Uczymy się latania i wzajemnego zaufania. Ulica jako orkiestra. Niemożliwe staje się możliwe.

Rozpoczęliśmy "Lato w teatrze"